Ezgisinde yoğrulurken güneşin,
Esintisinde savrulduğum rüzgarlar kadarsın.


Ateş gibi saklanıp içimde,
Kanayan buz kadarsın.


Göremeyip yakınımda duranı
Çok uzaklarda aradığım kadarsın.


Düşünürken suskun bulutlarla
Erişip uzanabildiğim,


Çözemediğim uzaklardaysa
Hiç bilmediklerim kadarsın.


Apayrı yolların eşiğinde
Ellerin dilindeki yanlışım


Aydınlanabildiğim dostlarım kadarsın.
Göremeyip yakınımda duranı,


Çok ötelerde aradığım,
Yaptığım yanlışlar


Eğriliğinde bulduğum doğrular kadarsın.
Kök salıp uzak geçmişlere,


Geleceğe uzanıp yapraklarıyla
Yarınları soluyabildiğim kadarsın.


Sevdiğim, paylaştığım, özlediğim
Bir bulup, bir yitirdiğim


Bilmeden değerini hoyratça harcadığım kadarsın.
Önümde yükselen duvarlar,


Ardında tükenmeyen umutlarım kadarsın.
Yürürken bir yalnızlıkta ardına bakmadan dimdik,


Mertçe inanabildiğim gönül verdiğim kadarsın.
Aslında sevgili yaşamım


Anlamak isteyip seni, anlatamadığım kadarsın.


Özer KOÇ / 1993